Ses Hangi Ortamda Daha İyi Duyulur?
Bazen, sessizlik o kadar derindir ki, içinde kaybolduğumuzda sesin ne kadar değerli olduğunu fark ederiz. Herkesin hayatında, sesi duymanın ne kadar önemli olduğunu anlatan bir an vardır. O an, çevremizdeki her şeyin anlamsızlaştığı, sadece iç sesimizle baş başa kaldığımız bir andır. İşte, bu yazıda size bir sesin yankılandığı, kalbinin derinliklerine işlediği bir hikaye anlatacağım. Kayseri’nin kararmış akşamında geçen o sessiz gecede, sesin en net duyulduğu yeri keşfettiğimi düşündüm. Ama bazen, sesin duyulacağı en doğru yer, bizim duymak istediğimiz yer değildir.
Akşamın Sessizliğinde Bir Yalnızlık
Geceyi en sevdiğim şekilde, yalnız geçirmeyi planlamıştım. Kayseri’nin dar sokaklarında, evime dönüş yolunda karanlık çökmeye başlamıştı. Üzerimi saran soğuk hava, her nefes alışımda boğazımı yavaşça yakıyordu. Bir yandan cebimden kulaklığımı çıkarıp müzik açtım, bir yandan da aklımdan geçen düşüncelerle baş başa kaldım. Fakat ne müzik ne de sokaklardaki uğultu, içimdeki sesi bastıramıyordu. Kendimi yalnız hissediyordum; ama yalnızlıktan daha derin bir şey vardı içimde: Hayal kırıklığı.
Hayal kırıklığı öyle bir şeydi ki, insanın içinde kaybolur, kimseye görünmez ama her an oradadır. Bazen, sanki her şeyin anlamı kaybolur ve yalnızca bir sessizlik kalır. O gece, içimdeki boşluk, kulaklarımda çınlayan tek ses olmuştu: “Bunun üstesinden nasıl geleceğim?”
İçimden çıkıp bir an önce evime gitmek istedim, ama bir garip his vardı. Bir şeyler eksikti. O anda, her şeyin ne kadar sessiz olduğunu fark ettim. Sadece soğuk, gece ve uzaklardan gelen birkaç araba sesi vardı. Kendi içimdeki sessizliğin sesini duymak o kadar zor olmuştu ki, dışarıdaki küçük sesler bile bana huzur veriyordu. Sadece bir an için bile olsa, dışarıdaki seslerin anlamını derinden hissedebiliyordum.
Sesin En Net Duyulduğu Yer
Evime vardıktan sonra, eski ahşap masama oturdum ve pencerenin önündeki koltuğa çekildim. Karşımdaki duvar, her zamanki gibi yalnızlığımı gölgeliyordu. Ama o an bir şey fark ettim; içimdeki ses, dışarıdaki küçük seslerden daha güçlüydü. Birkaç saniyelik bir sessizlik sonrasında, duyduğum ilk şey kendi nefesim oldu. O kadar derin bir nefes almıştım ki, havada yankı yapar gibiydi. Bu ses, bana her zaman daha yakındı ama bu sefer farklıydı.
Birden, dışarıda bir köpeğin havladığını duydum. Ne kadar uzak olursa olsun, bu küçük ama net ses, beynime çarptı. İçimdeki huzursuzlukla karıştı. Dışarıdaki her şey, bana daha yakın gelmeye başladı. Sadece o an, dünyanın ne kadar sessiz olduğunu fark ettim. Sesin gerçekten nerede duyulduğu önemli değildi; sesin içindeki duyguydu asıl önemli olan.
Bir süre sonra, gözlerimi kapattım ve kulaklarımda çınlayan o sesleri dinlemeye başladım. İçimde bir değişim vardı. Hayal kırıklığım yerini bir umuda bırakmıştı. Sanki dışarıdaki her ses, içimdeki yalnızlığın bir parçasıydı. Sadece dinlemek gerekiyordu. Bunu anlamak, bir anın içinde kaybolmak gibiydi.
O Sessizliği Anlamak
Saatler sonra, düşüncelerim yavaşça toparlandı ve beynim biraz rahatladı. Hava daha da soğumuştu ama ben hala içimdeki sesi dinlemeye devam ediyordum. O sessizlikte, aslında hepimiz bir tür yankı bırakıyoruz. Belki de bu yüzden, sessizlik en çok içsel huzuru sağladığı yerdi.
Birine, gerçekten derin bir konuşma yapmak istediğinizde, sesin ne kadar açık ve net duyulduğunu fark edersiniz. Ama bazen, en yüksek sesler bile içindeki duyguyu tam olarak yansıtmaz. Bunu öğrendiğimde, dışarıdaki gürültülerin her zaman beni değil, beni anlamak isteyenleri ilgilendirdiğini düşündüm. O akşam, sesin, yalnızca doğru ortamda – doğru ruh halinde – duyulabileceğini fark ettim.
Kayseri’nin soğuk akşamında bir köpeğin havlaması, belki de dünyadaki en basit seslerden biriydi. Ama o ses, aniden içimde yankı yapmaya başladı. Sessizliğin içinde, sesin nasıl daha güçlü duyulduğunu anlamıştım. Sesin değil, o sesi duymanın, anlamanın ne kadar önemli olduğunu.
Ve evet, belki de sesin en iyi duyulduğu yer, biz ona izin verdiğimiz yerdi.
Sonuç
Hayal kırıklığından umuda, yalnızlıktan anlamlı bir bağa geçiş… Her an, seslerin içindeki duyguları anlamakla ilgili. İçsel seslerimiz de dışarıdaki sesler gibi bazen uzak, bazen yakın olabilir. Ama gerçek anlamda duyulması için, doğru ortamda, doğru ruh halinde olmak gerekebilir. Belki de bazen, sadece sessizliğe bırakmak gerekiyor, o anın içine girmek ve gerçekten duymak için…